Yeni Zelanda Tavşanı

Yeni Zelanda tavşanı size uygun mu?

Adına rağmen bu ırk Yeni Zelanda'dan gelmez; 1900'lerin başında Amerika Birleşik Devletleri'nde, Belçika tavşanı ve Flaman devi gibi ırkların çaprazlanmasıyla geliştirilmiştir ve 1916'da Amerikan Tavşan Yetiştiricileri Derneği (ARBA) tarafından tanınmıştır. Amacı et ve kürk üretimiydi; beyaz varyetesi hem kürk sanayisi için boyanmaya uygun olduğundan hem de deri tepkilerinin kolay görülebilmesi nedeniyle laboratuvar hayvanı olarak da yaygınlaştı. Bu geçmiş, ırkın kalitesini düşürmez; tam tersine, insan eliyle sıkça tutulmaya alışkın, sakin bir mizaç bırakmıştır. Bir düzeltme: tavşanlar kemirgen değildir, lagomorf takımındandır; sitede kemirgenlerle birlikte listelenmeleri yalnızca kolaylık içindir.

En kritik madde: Bu ırk diğer birçok tavşan ırkından daha büyük ve ağırdır (yaklaşık 4-5,5 kg); kafes, taşıma kutusu ve elde tutma tekniği buna göre planlanmalıdır. Küçük ırklar için tasarlanmış ekipman bu tavşana yetmez.

Sahiplenmeden önce

Yavru en az 8 haftalık olmalı ve anneden erken ayrılmamalıdır. Kontrol edin:

• Dişler: Ön kesiciler makas gibi, üsttekiler alttakilerin hemen önünde kapanmalı.
• Burun ve gözler: Akıntı veya hapşırık olmamalı.
• Arka bölge: Temiz ve kuru olmalı.
• Genel yapı: Büyük gövdeli bir ırk olduğu için yetişkin ağırlığının 4-5,5 kg'a ulaşacağını, kafes ve taşıma kutusu seçerken bunu hesaba katın.

Yetiştirme amacı et ve laboratuvar hayvancılığı olsa da, ev hayvanı olarak sahiplenilen bireyler diğer ırklar kadar sevgi dolu birer arkadaş olabilir; barınaklarda ve sahiplendirme gruplarında bu ırktan sıkça bulunur. Tavşanlar kedi-köpek kadar uzun yaşar; planınızı en az 5-8 yıl üzerinden yapın. Sahiplenmeden önce bölgenizde tavşana bakan (egzotik hayvan deneyimli) bir veteriner olup olmadığını öğrenin.

Sosyal ihtiyaç ve kısırlaştırma

Tavşanlar doğada grup halinde yaşar ve yalnız tutulmaları refah kuruluşlarınca önerilmez. En uyumlu eşleşme kısırlaştırılmış bir erkek ve kısırlaştırılmış bir dişidir. Kobayla birlikte tutmak iyi bir çözüm değildir; beslenme ihtiyaçları farklıdır ve büyük gövdeli bir tavşan kobayı kolayca yaralayabilir.

Kısırlaştırma yalnızca üremeyi önlemez; idrar işaretlemesini ve saldırganlığı azaltır. Kısırlaştırılmamış dişi tavşanlarda rahim kanseri yaygındır.

Yaşam alanı: büyük gövdeye uygun boyut

Rabbit Welfare Association iki tavşan için tek parça halinde en az 3 m x 2 m taban ve 1 m yükseklik önerir; bu, küçük ırklar için asgari değerdir. Yeni Zelanda tavşanı gibi büyük ve ağır bir ırıkta bu ölçü gerçek bir asgaridir, daha büyüğü tercih edilmelidir; standart pet shop kafesleri bu ırık için neredeyse her zaman yetersizdir.

• Zemin: Düz, kaymaz bir zemin şart; büyük ve ağır bir gövde ıslak veya kaygan zeminde daha kolay yaralanır.
• Kablolar: Tavşan kabloları kök gibi kemirir. Kablo koruyucu kullanın veya erişilemez yapın.
• Saklanma yeri: Büyük gövdesine uygun, iki girişli geniş bir ev veya karton kutu.
• Tuvalet: Büyük bir kap, içinde kağıt pelet altlık ve hemen yanında saman.
• Sıcaklık: Türkiye yazı bu ırk için de risktir; ideal ortam 18-20 derece civarıdır. Tavşanı asla güneş alan balkonda veya kapalı arabada bırakmayın.

Beslenme: saman kuralı

Tavşan diyeti ağırlıklı olarak samandır. Saman hem bağırsakların çalışmasını hem de ömür boyu uzayan dişlerin aşınmasını sağlar.

• Saman (sınırsız, diyetin büyük kısmı): Timothy veya çayır otu samanı, her gün taze; kabaca vücudu kadar saman yemesi hedeflenir. Büyük gövdesi nedeniyle bu ırk mutlak miktar olarak daha fazla saman tüketir.
• Pelet (az): Vücut ağırlığına göre ölçülü miktar; büyük gövde tek başına daha fazla pelet gerektirmez, saman oranı yine baskın olmalıdır. Renkli, tahıllı "müsli" karışımlar kullanmayın.
• Yeşillik (her gün bir avuç): Marul yaprakları (göbek değil), roka, dereotu, kişniş, nane, dolmalık biber.
• Meyve ve havuç: Şekerli ödül; haftada birkaç kez küçük parça yeterlidir.
• Su: Büyük gövde nedeniyle günlük su tüketimi de fazladır; ağır, devrilmeyen bir kap tercih edin ve her gün yenileyin.

Vermeyin: ekmek, bisküvi, kraker, tahıl, kuruyemiş, çikolata, avokado, soğan, patates, insan yiyecekleri.

Sağlık ve yaşam süresi

Kaynaklarda ömür genelde 5-8 yıl olarak verilir; DB'deki 5-8 yıl aralığıyla tutarlıdır. Genel olarak sağlıklı ve "bakımı görece kolay" kabul edilen bir ırktır.

Öne çıkan sorunlar:

• Diş sorunları: Yetersiz saman diş aşınmasını engeller; salya ve yemeği düşürme belirtidir.
• GI staz (sindirim durması): Tavşan yemeyi keser, dışkı küçülür veya hiç çıkmaz. 12 saat boyunca yemek yememe veya dışkı çıkarmama acil durumdur; sabahı beklemeyin.
• Ayak tabanı yarası (sore hocks): Büyük ve ağır bir gövde, sert veya kirli zeminde ayak tabanına daha fazla yük bindirir; zemin ve altlık seçimine dikkat edin.
• Sıcak çarpması: Kulaklar kızarık ve sıcak, hızlı soluma, halsizlik. Serin bir odaya alın, kulakları serin suyla ıslatın ve veterinerinizi arayın; tavşanı ıslak havluya sarmayın.
• Rahim kanseri: Kısırlaştırılmamış dişilerde yaygındır.

Aşılar: Miksomatozis ve tavşan hemorajik hastalığı (RHDV1 ve RHDV2) çoğu zaman ölümcüldür ve sinek, pire, giysi yoluyla ev tavşanına da bulaşabilir. Hangi aşıların bulunduğunu veterinerinize sorun.

Yapmayın: Veterinerin reçete etmediği antibiyotik vermeyin; bazı yaygın antibiyotikler tavşanda ölümcül bağırsak bozulmasına yol açar.

Tüy bakımı ve elde tutma

Kısa ve düz tüyü diğer birçok tavşan ırkına göre bakımı kolaylaştırır.

1. Haftada bir fırçalama, tüy dökümü döneminde her gün.
2. Kaldırmanız gerekirse bir el göğsün altında, diğer el arka bacakları ve kalçayı destekleyerek alın. Büyük ve ağır bir gövde olduğu için desteksiz kaldırmak omurgaya zarar verebilir. Asla kulaklarından veya ensesinden kaldırmayın.
3. Alçakta tutun ve kısa tutun; büyük gövdesi elden atlarsa daha ciddi yaralanma riski taşır.
4. Tırnaklar 4-6 haftada bir kesilir. Tavşanı gereksiz yere yıkamayın.

Zenginleştirme

1. Kazma kutusu. Kağıt parçaları veya samanla dolu bir karton kutu.
2. Tüneller ve platformlar.
3. Yem arama. Peleti samanın içine saklayın.
4. Kemirme malzemesi. İşlenmemiş söğüt, elma dalı, karton rulo.
5. Günlük hareket. Sabah ve akşam en aktif olduğu saatlerde geniş alana erişebilmeli.

Tarihçe ve kökeni

Yeni Zelanda tavşanı, 1900'lerin başında Kaliforniya'da Belçika tavşanı, Flaman devi ve Altın Fauve gibi ırkların çaprazlanmasıyla geliştirildi ve 1916'da ARBA tarafından tanındı. 1917'de bir Yeni Zelanda Kırmızısı dişinin doğurduğu dört albino yavru, bugün en tanınan varyete olan Yeni Zelanda Beyazı'nın başlangıcı oldu; beyaz kürkün boyanmaya uygunluğu ve pigment eksikliğinin deri tepkilerini görünür kılması bu varyeteyi et ve laboratuvar amaçlı yetiştiricilikte öne çıkardı. Atası, tünel sistemlerinde koloniler halinde yaşayan Avrupa yabani tavşanıdır (Oryctolagus cuniculus); kazma, saklanma ve arkadaş ihtiyacı buradan gelir. Bugün dünya genelinde hem üretim hem de ev hayvanı olarak tutulan yaygın bir ırktır.